یوتیل رابر که پلی ایزوبیوتیلن n,PIB((C4H8نیز خوانده میشود یک لاستیک مصنوعی (سنتزی ) می باشد. یک هموپلیمر است که از 2- متیل -1- پروپن تشکیل شده است. پلی ایزوبیوتیلن از فرایند پلیمریزاسیون تولید شده است که به عبارتی شامل 98%از ایزوبیوتیلن و 2% ایزوپرن می باشد. از نظر ساختاری پلی ایزوبیوتیلن مشابه پلی پروپیلن میباشد و دارای 2گروه عاملی متیل جابجا شده روی هر اتم کربن است. از مزیت های آن میتوان به نفوذ ناپذیری عالی و انعطاف پذیری خوب آن که به واسطه زنجیرهای بلند پلیمری در بخش پلی ایزو بیوتیلن میباشد اشاره کرد.    پلی ایزو بیوتیلن یک ماده ویسکوالاستیک بی رنگ یا متمایل به زرد کمرنگ میباشد و معمولا بی بو و بی مزه است با این وجود ممکن است یک مقدار ناچیز از خود بو متصاعد کند. و فرمول آن به قرار زیر است:  

   -(-ch2-c(ch3)2-)-n 

 این ماده میتواند از مونومر ایزوبیوتیلن (ch2=c(ch3)2)از طریق پلیمریزاسیون رادیکالی  افزایشی کاتیونی و آنیونی ساخته شود.

   پلی ایزوبیوتیلن یک لاستیک سنتزی یا الاستومر میباشد که در برابر هوا نفوذ ناپذیر است و در مواردی استفاده میشود که به لاستیک نفوذ ناپذیر در برابر هوا نیاز باشد.  همچنین پلی ایزوبیوتیلن در ساختن چسبها کشاورزی شیمیایی شیشه عینک- بتونه و درزگیر- روغن چرخ ماشین- کاغذ و خمیر کاغذ تغلیظ کننده ماده رنگی- روغنها و روان سازها و همینطور برای تغییر و تبدیل لاستیک و پلیمر افزاینده سوخت موتور دیزل- گازولین (بنزین) و حتی در آدامس کاربرد دارد  اولین کاربرد بیوتیل  برای تولید تیوبهای داخلی تایر بود واین یکی از مهمترین بخش تجارت این ماده میباشد که تا به امروز نیز باقی مانده است.   بیوتیل رابر برای اولین بار در سال 1937 توسط محققان: ویلیام جی اسپارکز و رابرت ام توماس در استاندارد روغنها (که بعدها به Exxon تغییر نام یافت)در لابراتوار لیندن ان جی کشف شد. در دهه 1950-1960 بیوتیل رابر هالوژنه (هالوبیوتیل) کشف شد و در ترکیب با کلر (کلروبیوتیل) و همچنین ترکیب با برم (برموبیوتیل) نیز بدست می آید . مشروط بر اینکه سرعت پخت را افزایش داده و اجازه با هم ولکانیدن را با دیگر رابرها مثل لاستیک طبیعی و لاستیک بوتادی ان داده شود. بیوتیل رابر با عناصر سولفور ولکانیده میشود اکسید روی نیز میتواند برای ولکانیدن هالوبیوتیل مورد  مصرف قرار گیرد.